Rozdział 14

Mogłabym powiedzieć ci, że nigdy nie opuściłeś moich myśli

Wojtek:

Podczas trzydniowego pobytu Marcelinki w szpitalu odwiedzaliśmy ją codziennie, często zmieniając się w nocy. Udana operacja przyniosła pożądane skutki.

Miśka wyszła z tego cała i zdrowa, na szczęście. Wszedłem razem w lekarzem, który wręczył mi wypis, do sali.

- Już wychodzę? - zapytała ucieszona.

- Yhym. - Pauli pocałowała ją w czoło i zapięła kurtkę.

Potem rozmawialiśmy krótko z lekarzem i mogliśmy opuścić budynek. Skierowaliśmy się do samochodu i wsiedliśmy.

- Pojedziemy jeszcze do supermarketu? - zapytała Paulina. Uśmiechnąłem się i przytaknąłem.

Po zakupach wróciliśmy ostatecznie do domu. Marcelina wbiegła i w kurtce położyła się na sofie.

- Tęskniłam... - wyszeptała 3 latka.

- Za kanapą? - zaśmiałem się.

- Też! - krzyknęła łapiąc mnie i Paulina za ręce. Zbliżyła je do siebie i powiedziała - Pogódźcie się!

Spojrzałem najpierw na Pauli a potem na córkę.

- Nie jesteśmy pokłóceni...

- Jak to?

- Tak to. - odpowiedziałem.

- Ale ja chce mieć tatę i mamę przy sobie. - powiedziała z łzami w oczach.

- Córcia... - ukląkłem a ona uciekła.

- Porozmawiam z nią... - oznajmiła Paulina i poszła za Miską.

Paulina:

- Proszę, córcia, pogadajmy... - zaczęłam lecz Miska nie reagowała. Leżała zatapiając twarz w poduszce i cicho płakała. Głaskałam ją po pleckach, bo wiem, że to mogło wywołać łaskotki i śmiech. Tak też się stało.

- Mama... - śmiała się do łez. Wzięłam ją na kolana i przytuliłam.

- Będziesz z tatą? - zapytała nieśmiało.

- Kochanie, to nie takie proste. Tata ma kogoś, a ja ...

- Michała. - dokończyła za mnie. Posmutniała i zaczęła bawić się końcówkami moich włosów.

- Nie jestem z Michałem... - lekko podniosłam swoje kąciki ust.

- A ja z Anką... - usłyszałyśmy za drzwiami. Po chwili wszedł do pokoju Wojtek z kubkiem kawy.

- Widzisz? - Marcelina radośnie wykrzyczała spoglądając na mnie i tatę. - A to oznacza, że ... - poruszyła zabawnie dłońmi i uśmiechnęła się.

- Że każde z nas jest wolne ... - Wojtek uradowany przytulił się do córki. I tak siedzieliśmy wtuleni we trójkę gapiąc się na siebie.  Spojrzałam błagalnym wzrokiem na Wojtka. Ten wyszczerzył się jeszcze bardziej i pocałował Miskę w czoło.

- Chodź... - chwycił córkę za rękę i sięgnął do szufladki po puzzle. Zaprosił mnie wspólnej układanki, która zajęła nam dobre 2 godziny. W międzyczasie zamówiliśmy pizze i zajadaliśmy.

Wieczorem marcelina namówiła ojca na pójście na spacer. nie udało im się zabrać mnie, gdyż pragnęłam porządnie wypocząć po całych zmaganiach minionych dni.

Wojtek:

Wróciliśmy ze względu na sypiący gesty śnieg. Paulina spała na kanapie przykryta kocem. Po cichutku zaprowadziłem córkę do pokoju, przeczytałem jej bajkę i usnęła po kwadransie. Wróciłem do salonu i powiesiłem rzucona kurtkę marceliny.

Usiadłem obok brunetki i poprawiłem jej głowę. Ostrożnie położyłem ja na moim barku i głaskałem po policzku.

- Tak bardzo cię przepraszam ... - szepnąłem gładząc jej włosy. Patrzyłem katem oka na kobietę, która najprawdopodobniej już straciłem. W głębi duszy bardzo żałuję tego, co powiedziałem zrobiłem , a czego nie zrobiłem i nie wydusiłem z siebie. Chciałbym by przeszłość, która była dla nas okrutna poszła w niepamięć. Lecz to jej po prostu nie możliwe.

Zastanawiam się jak wynagrodzić jej te stracone 3 lata... Bolesne lata... Przez nie straciłem nadzieję na odbudowanie naszego związku...

***

Dziś rozdział nieco krótszy od pozostałych za co przepraszam <3

A koniecznie chciałam go wstawić. 

Następny postaram się bardziej rozbudować i w nim was zaskoczyć xd

Życzcie powodzenia :*

Pozdrawiam, Paullien <3