Rozdział 13

Spójrz na tą całą nienawiść, którą oni ciągle okazują.

 Nie chcę tego widzieć...

Michał:

Całą noc przegadaliśmy w salonie oglądając filmy przygodowe. Paulina nie świadomie zasnęła na moim ramieniu obejmując mnie w pasie.

Podniosłem ciężkie powieki i z trudem ujrzałem światło bijące z okna. Drgnąłem, gdy ogarnął mnie zimny powiew. Zerknąłem na dziewczynę, która osunęła się z mojego objęcia  i policzkiem dotykała mojej szyi. Delikatnie odsunąłem się od niej i powoli położyłem jej głowę na poduszkę, okrywając kocem.

Wziąłem kąpiel i przebrałem się. Po 10 minutach byłem z powrotem w salonie. Zaniepokoiłem się brakiem Pauliny na kanapie, więc przestraszony chodziłem po mieszkaniu i sprawdzałem każdy kąt. Gdy ostatecznie udałem się do pokoju Marceliny odetchnąłem z ulgą.

- Cześć wujek. - Miśka obdarowała mnie uśmiechem i przytuliła się do mnie. Po chwili byłem w objęciach dwóch kobiet. Pocałowałem czoło mojej dziewczyny i pogłaskałem jej policzek.

Za namową głodnej Miśki poszedłem z nią do kuchni by przygotować śniadanie. Sprawnie poszło nam krojenie warzyw i smażenie jajecznicy. Z dumą zaprosiliśmy Paulinę i wspólnie zasiedliśmy do stołu.

Paulina: 

Z powodu, że musiałam koniecznie wyjść do pracy, Michał obiecał zaopiekować się moją córką. Pożegnałam z się domownikami i udałam do podziemnego garażu. Wyjechałam na warszawską ulicę i skierowałam w prawo na pierwszym skrzyżowaniu mijając klub politechniki.

- Hej - usłyszałam od koleżanki gdy weszłam do kliniki.

- Cześć... - uśmiechnęłam się i za jej namową zbliżyłam do lady.

- Ktoś do Ciebie - wskazała na czekającego przed moim gabinetem Wojtka.

- Dzięki... - szepnęłam. Skierowałam się w stronę Wojtka który siedział oparty o krzesełko. Trąciłam go delikatnie w ramię, a chłopak podniósł brwi i otworzył oczy. Zaprosiłam go do środka i pozwoliłam usiąść.

- Po co przyszedłeś? - zapytałam stając na przeciw jemu i krzyżując ręce na piersi.

- Porozmawiać?! - skrzywił się.

- O czym?

- Jeszcze się pytasz! O twoim pożal się Boże Michasiu! Co on robi u Ciebie?

- Zaraz ... śledzisz mnie czy co? - teraz to ja byłam zła.

- Nie! Po prostu... A co ja się będę tobie tłumaczył! Chce tylko sprawiedliwości. - dodał po chwili.

- Sprawiedliwości?

- Tak. Anka może pożegnać się z modelingiem...

- Trudno! - wtrąciłam się.

- Haha!

- I tak według ciebie wygląda rozmowa? Człowieku, przyszedłeś do mnie żeby mi wypominać sprawę z Michałem? Zazdrosny jesteś? Bo nie rozumiem po co odstawiasz tę szopkę.

Wojtek poruszał się po  gabinecie małymi krokami zataczając coraz większe koła. Zakrył twarz dłońmi i dmuchał w nie.

- Masz racje.. Nie wiem co ja robię, ale to chyba z bezradności... - westchnął głęboko wyznając prawdę. Podeszłam do niego i przytuliłam się do wysokiego mężczyzny.

- Może to głupie co teraz powiem ja, szczególnie ja, ale ... będzie dobrze.

- To bez znaczenia .. zdrowia jej to nie wróci. - patrzyłam na jego smutna twarz. Jego humor również udzielał się mi.

- Mogę ci poradzić tylko jedno ... Porozmawiaj z Michałem. Tylko bez bójek i krzyków. - pogroziłam.

- Nie wierzę, że to powiem, ale masz racje... - uśmiechnął się teatralnie.

- Dzięki! - traciłam jego kolano swoim.

Późnym popołudniem zaprosiłam Wojtka do mnie bez wiedzy obecnego tam Michała. Chciałam by wyjaśnili sobie na spokojnie sprawę przy mnie. Mimo oburzenia z obu stron udało mi się doprowadzić do porozumienia. Nie oczekiwałam że będą się uwielbiać i traktować jak przyjaciele ale moim celem było  zaprzestanie ciągłym kłótniom. Ostatecznie wieczór spędziliśmy w czwórkę na grach planszowych i pogadance.

Późnym wieczorem pożegnałam się z chłopakami. Wzięłam prysznic i udałam się do sypialni. Chwyciłam za ulubioną książkę, którą aktualnie kończyłam czytać i zasnęłam.

Obudziłam się nagle po głośnym i rozpaczliwym krzyku Marceliny. Ocknęłam się i spojrzałam na zegar: 1.43. Szybko pobiegłam pokoju małej. Siedziała skulona i płakała.

- Kochanie co się stało? - głaskałam ja po głowie po czym przytuliłam.

- Boli... - płakała coraz głośniej i była rozgrzana.

- Brzuszko? - odkryłam jej bluzkę a na ciele zobaczyłam zaczerwienie. - Chodź, ubieramy się. - bez zastanowienia podałam jej ciepłe ubrania i pomogłam się ubrać. Zarzuciłam na siebie klubową bluzę i zabrałam córkę z pokoju. Spakowałam najpotrzebniejsze rzeczy do torby i wyszłam z domu. Marcelina płakała coraz bardziej a ja nie byłam w stanie jej pomóc. Zapakowałam córkę do samochodu i pojechałyśmy do szpitala. Tam zaopiekowała się nami pani doktor Nowak. Zabrała Miśkę na badania a mnie poprosiła bym zaczekała.

- USG wykazało pęknięcie woreczka żółciowego ... - wyznała kobieta w białym kitlu. Zakryłam buzie powstrzymując się od płaczu.

- Ale będzie dobrze?

- Proszę być dobrej myśli,zaczekać, na zakończenie operacji.

- Mogę ją zobaczyć?

- Niestety nie. Jest na bloku operacyjnym.

Zamilkłam i usiadłam przed blokiem. Modliłam się by operacja przeszła pomyślnie...

Po dwugodzinnej operacji doczekałam się jakiegokolwiek znaku od lekarza. Oznajmił, że wszystko poszło pomyślnie a ja w końcu mogłam odetchnąć z ulgą. Moje małe szczęście nie będzie cierpiało. W myślach dziękowałam Bogu. 

Z pielęgniarką dotarłam do sali, gdzie przebywała Kruszynka. Podeszłam do jej łózka i pocałowałam w czoło. Usiadłam na brzegu łózka i trzymałam jej rączkę. Patrzyłam na jej śpiącą twarz. Nagle do pomieszczenia wszedł Wojtek wcześniej zawiadomiony przez mnie. Przywitał się  ściskając mnie i ukucnął obok łózka szpitalnego. 

- Jesteś dzielna... - wyszeptał kładąc swoją dłoń na moją rękę i Marcelinki. Wspólnie czekaliśmy na moment, gdy nasza malutka wreszcie się obudzi i uśmiechnie. Musieliśmy jednak na chwile opuścić sale, gdyż przyszedł lekarz, który musiał wykonać najpotrzebniejsze badania. 

- Chodź. - usłyszałam a po chwili poczułam ciepło bijące z Wojtkowego ciała. Mocno wtuliłam się w niego i oddychałam płytko. 

- Boję się... - wyszeptałam.

- Operacja się udała, więc wszystko będzie ok. Stało się... - zapewnił mnie. Oderwałam się od siatkarza, gdy salę opuścił lekarz. Podbiegłam do łóżka Marcelinki, która przed chwilą otworzyła oczy i 'wróciła do żywych'. Razem z Wojtkiem rozmawialiśmy z nią i pytaliśmy o jej samopoczucie. 

***

Rozdział oceńcie sami w komentarzach :) Wyszło jak wyszło :) Wydaje mi się, że moja wena nieco podupadła ostatnimi czasy.

Życzę Wam szczęśliwego Nowego Roku, by był udany tak jak mijający 2016 a nawet lepszy :* 

                                                         

Dziękuję, że jesteście :*

Drugi blog: You will find me ♥ z Lucą Vettori ♥

Pozdrawiam, Paullien <3